www.TheSeaNation.gr

«Παγιδευμένοι» στην ανάγνωση…

Μια ανάγνωση, ως γνωστόν, επιδέχεται πολλών «εξηγήσεων» ανάλογα με την αντίληψη του αναγνώστη αλλά και τις πιθανές νομικές έννοιες που μπορεί να υποκρύπτει ή μη το κείμενο.

Στην κρίση του Ορμούζ και στο θέμα του τι ισχύει για τις διελεύσεις πλοίων αλλά και τι ίσχυε μέχρι πρότινος έχουν ξεκινήσει πολλές συζητήσεις και πολύ περισσότερες αναλύσεις που εστιάζουν στην UNCLOS...Ενώ το Ιράν, μη συμβαλλόμενο μέρος της UNCLOS, υποστηρίζει ότι η ναυσιπλοΐα μέσω του Στενού διέπετε από το καθεστώς της αβλαβούς διέλευσης, οι Ηνωμένες Πολιτείες και τα περισσότερα ναυτικά έθνη το θεωρούν ως διεθνές στενό όπου ισχύει το δικαίωμα διέλευσης σύμφωνα με το άρθρο 38 της UNCLOS. Οι επιπτώσεις εκτείνονται πολύ πέρα από τα Στενά του Ορμούζ. Εγείρουν ένα ευρύτερο ερώτημα σχετικά με την αποτελεσματικότητα της διεθνούς έννομης τάξης στη θάλασσα. Εάν ένα από τα ακρογωνιαία καθεστώτα ναυσιπλοΐας που θεσπίστηκαν από την UNCLOS μπορεί να αμφισβητηθεί ανοιχτά χωρίς αποτελεσματικό μηχανισμό επιβολής ή αυτόματες κυρώσεις, τι αποκαλύπτει αυτό για την πρακτική εξουσία της Σύμβασης; Εδώ οι γνώμες διίστανται πόσο μάλλον οι αναλύσεις που έχουν δει ήδη το φως της δημοσιότητας.
Η UNCLOS, σύμφωνα με τα μέχρι σήμερα γνωστά δεδομένα, θεσπίζει ένα ολοκληρωμένο πλαίσιο για την ειρηνική επίλυση των θαλάσσιων διαφορών, αλλά δεν δημιουργεί, κατά τους ειδικούς αναλυτές, ένα διεθνές όργανο ικανό να επιβάλει τους κανόνες του ή να επιβάλει αυτόματα κυρώσεις για παραβιάσεις. Οι διαφορές σχετικά με την ερμηνεία ή την εφαρμογή της Σύμβασης μπορούν να παραπεμφθούν σε διεθνές δικαστήριο, όπου υπάρχει δικαιοδοσία, και κάθε απόφαση που προκύπτει είναι νομικά δεσμευτική για τα μέρη. Στην πράξη, ωστόσο, η συμμόρφωση εξαρτάται πολύ περισσότερο από την προθυμία των κρατών να σεβαστούν αυτές τις αποφάσεις παρά από οποιοδήποτε σύστημα καταναγκαστικής εκτέλεσης. Κάτι τέτοιο όμως μέχρι ώρας δεν έχει συμβεί. Το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών μπορεί να εγκρίνει ευρύτερα μέτρα επιβολής σύμφωνα με το Κεφάλαιο VII του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, αλλά μόνο όταν κρίνει ότι μια κατάσταση συνιστά απειλή για τη διεθνή ειρήνη και ασφάλεια. Αλλά περί του αν η συγκεκριμένη κατάσταση συνιστά απειλή για τη διεθνή ειρήνη και ασφάλεια με τους πάντες να συμφωνούν ότι έχουν αλλάξει δεδομένα στην εφοδιαστική με το ενεργειακό να δεσπόζει. Αλλά αυτό συνιστά απειλή για τη διεθνή ειρήνη και ασφάλεια; Οι απαντήσεις και πάλι διίστανται...
Η διαμάχη για τα στενά του Ορμούζ δεν αφορά τη γεωγραφία, αλλά την ερμηνεία του νομικού καθεστώτος που διέπει τη ναυσιπλοΐα μέσω αυτού. Το Ιράν υπέγραψε την UNCLOS, αλλά δεν την επικύρωσε ποτέ και, ως εκ τούτου, δεν είναι συμβαλλόμενο κράτος. Το Ομάν, το οποίο συνορεύει με τη νότια πλευρά του Στενού, είναι συμβαλλόμενο κράτος στην UNCLOS και γενικά αποδέχεται τη Σύμβαση. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, παρά το γεγονός ότι δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος της UNCLOS, υποστηρίζουν ότι οι διατάξεις ναυσιπλοΐας της Σύμβασης σχετικά με τα διεθνή στενά αντικατοπτρίζουν το εθιμικό διεθνές δίκαιο. Ως εκ τούτου, θεωρεί το Στενό του Ορμούζ ως διεθνές στενό όπου ισχύει το δικαίωμα διέλευσης σύμφωνα με το άρθρο 38 - μια θέση που συμμερίζονται τα περισσότερα ναυτικά έθνη. Συμπέρασμα;

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.